باد بهاران

«لغت نامه دهخدا»

[دِ بَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) باد بهار. نسیم بهار :
آب حیوان تیره گون شد، خضر فرخ پی کجاست
خون چکید از شاخ گل باد بهاران را چه شد؟
حافظ.
رجوع به باد بهار شود.