باد بهاری

«لغت نامه دهخدا»

[دِ بَ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب)بادی که بموسم بهار وزد :
باد بهاری بآبگیر برآمد
چون رخ من گشت آبگیر پر از چین.
عمارهء مروزی.
گرمای حزیران را، مر سردی دی را
مر باد بهاری را، مر باد خزان را.
ناصرخسرو.