بادپرانی

«لغت نامه دهخدا»

[پَ / پَرْ را] (حامص مرکب)خوش آمد کردن، گفتن. || ضراط زدن یعنی گوز کردن، چه باد بمعنی ضراط است، طغرا گوید :
غیر سرنای گلویش ساز دیگر کوک نیست
از نی انبان شکم چون بادپرانی کند.
(آنندراج).