بادپرور

«لغت نامه دهخدا»

[پَرْ وَ] (نف مرکب) پرورندهء باد. موزون کنندهء باد (نفس)، و آن صفت نی باشد :
مار زبان بریده نگر نای روز عید
سوراخ مار در شکم بادپرورش.خاقانی.