باد پسین

«لغت نامه دهخدا»

[دِ پَ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب)بمعنی ضرطه. بادی که از مقعد بیرون آید. ابوالمعالی در هجا گوید :
وقت گفتن از دهانش آنچنان آید نفس
ترب میخورده که بویش آمد از باد پسین.
(فرهنگ شعوری ج 1 ورق 179).
رجوع به باد شود. || اقبال و سعادت آینده. (ناظم الاطباء: باد). || باد دبور. (ناظم الاطباء).