بادگرد

«لغت نامه دهخدا»

[گَ] (نف مرکب) سریع چون باد. صفت اسب و دیگر چارپایان دونده باشد :
ابرسیر و بادگرد و رعدبانگ و برق جه
پیل گام و سهل برّ(1) و شخ نورد و راهجوی.
منوچهری.
(1) - ن ل: سیل برّ.