باد و بفش

«لغت نامه دهخدا»

[دُ بَ] (اِ مرکب، از اتباع) کرّ و فرّ و شکوه و جلال :
بدین باد و بفش و سر و ریش گوئی
سنایی نیم بوعلی سیمجورم.سنایی.
و رجوع به «باد و بوش» و «بفش» و «بوش» شود.