بادولی

«لغت نامه دهخدا»

[دَ / دو] (اِخ) موضعی است در سواد بغداد که اعشی نام آنرا بدینسان آورده است:
حَلّ اهلی مابینُ درتا فبادو -
لی و حلّت علویه بالسخال.
|| بقولی موضعی است در بطن فلج از یمامه و آنانکه بر این عقیده اند در بیت اعشی، بجای درتا درنا خوانده اند. (از معجم البلدان). و رجوع به المعرب جوالیقی ص79 : 3، 4، 12، 17 شود.