باده فرسا

«لغت نامه دهخدا»

[دَ / دِ فَ] (ن مف مرکب)باده فرسای. کنایه از دائم الخمر یعنی آنکه از افراط خوردن شراب مضمحل و فرسوده شده باشد. شیخ ابوالفیض فیاضی راست :
خوش وقت حریف باده فرسای
بر تارک آسمان زده پای.(از آنندراج).