بادهء ممزوج

«لغت نامه دهخدا»

[دَ / دِ یِ مَ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) شراب که گلاب یا آب و مانند آن در آن آمیخته باشد. میرزا صائب راست :
عالمی را کرد بیخود آن دو لعل آبدار
بادهء ممزوج چندین نشأه هم میداشته ست؟
(از آنندراج).