بادیه آشام

«لغت نامه دهخدا»

[یَ / یِ] (نف مرکب) نوشندهء ساتگین. آشامندهء بادیهء شراب. در شعری که صاحب آنندراج آورده شاعر صنعت ایهام بکار برده و معنی بیابان را نیز در نظر گرفته است. صاحب آنندراج آرد: از عالم دوزخ آشام است. نورالدین ظهوری گوید :
کعبه را تشنه تری نیست ظهوری از من
شاهد من قدم بادیه آشام من است.
(از آنندراج).