باربرنه

«لغت نامه دهخدا»

[بَ نِهْ] (نف مرکب) آنکه بار بر ستور نهد :
سالار بار مَطْران مه مرد جاثلیق
قسیسْ باربرنه(1) و ابلیسْ بدرقه.سوزنی.
(1) - یعنی باربرنه قسیس و بدرقهء ابلیس.