بار فکندن

«لغت نامه دهخدا»

[فَ / فِ کَ دَ] (مص مرکب)بار افکندن. بار نهادن. بار بر زمین گذاشتن :
چون بار من ای سفله فکندی ز خر خویش
اندر خر تو چون که نگویم که چه بار است.
ناصرخسرو.
رجوع به بار و بار افکندن شود.