بارق

«لغت نامه دهخدا»

[رِ] (اِخ) موضعی است به کوفه. (تاج العروس) (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). جائی است نزد کوفه. (آنندراج) :
و ردهم عن لعلع و بارق
ضرب یشظیهم عن الخنادق.
(از المعرب جوالیقی ص132) (از اللسان)
و در حاشیهء همین صفحه آمده است: «لعلع» و «بارق» دو موضع اند. بارق کوفه که ابوطیب دربارهء آن گوید :
تذکرت مابین العذیب و بارق
مجر عوالینا و مجری السوابق.
(از معجم البلدان ج2)