بارک

«لغت نامه دهخدا»

[رَ] (ع فعل) مخفف بارک الله. ظهوری در تعریف نور سپور (کذا) گفته :
بر ایوان کند چون سلام آفتاب
دهد ابر و طاق بارک جواب.(آنندراج) .
مؤلف قاموس کتاب مقدس آرد: این لفظ با مشتقات آن در کتاب مقدس بسیار وارد شده است و گاهی قصد از آن آنست که مردم خدا را متبارک میخوانند (مزامیر 103: 1 و 134: 1) و گاهی خدای تعالی ایشان را مبارک میفرماید. (سفر پیدایش 49: سفر تثنیه 33). و مبارک نمودن هارون و پسرانش بنی اسرائیل را (سفر اعداد 6: 23-27). و مبارک نمودن مسیح شاگردانش را نیز از این قبیل است. (انجیل لوقا 24: 50 و 51). اما پیالهء برکت (رسالهء اول قرنتیان 1: 16 ب) میشود که پیالهء نجات باشد. (مزامیر 116: 13). و چون کسی ولیمه ای تدارک می نمود، پیالهء شراب را گرفته خدا را متبارک خوانده و بر مجلسیان میگردانید و هر یک از ایشان از آن می آشامیدند چنانکه فع در عشاء ربانی معمول است. (قاموس کتاب مقدس).