بار منت

«لغت نامه دهخدا»

[رِ مِنْ نَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) اضافهء تشبیهی است که منت و سپاس و شکر را به باری تشبیه کرده است :
به نان خشک قناعت کنیم و جامهء دلق
که بار محنت خود به که بار منت خلق.
سعدی (از امثال و حکم دهخدا).
من که سر در نیاورم به دو کون
گردنم زیر بار منت اوست.
حافظ.
و رجوع به «بار» شود.