باروا

«لغت نامه دهخدا»

[رَ] (ص مرکب)(1) سزاوار. درخور. مقابل ناروا :
بر این بر جهاندار یزدان گواست
که او را گوا خواستن بارواست.فردوسی.
نعلین و ردای تو دام دین است
نزدیک من آن فعل باروا نیست.
ناصرخسرو.
|| در شعر زیر بمعنی رایج. سره، ضد ناسره :
ناروا چون درم قلب ز تو بی هنران
باروایی تو و در هر هنری قلب درم.
سوزنی.
رجوع به «با» شود.
(1) - از: با + روا، صفت مشبهه از رفتن.