بار و بند

«لغت نامه دهخدا»

[رُ بَ] (ترکیب عطفی، اِ مرکب)مصالح هر چیز چون رشته برای تسبیح و دوال و امثال آن برای شمشیر. ملاطغرا در قسمیه گوید :
بتسبیح شبنم که بی باروبند
ز گردش بود تا سحر بهره مند.
و در محاوره بند و بار هم گویند. (آنندراج). || منسوب و متعلق به هر چیزی. (ناظم الاطباء).