باکله

«لغت نامه دهخدا»

[کَلْ لَ / لِ] (ص مرکب) (از با+ کله، سر) در تداول عامه، عاقل. پیش بین. بسیار خردمند. باعقل. با سیاست خوب. (یادداشت مؤلف). بامغز. و رجوع به کله شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر