«لغت نامه دهخدا»
[ ] (اِخ) نام یک تن از مشاهیر موالی ترک در قرون اولیهء اسلامی. در مقدمهء ابن خلدون آمده است: همینکه دولت به مرحلهء خودکامگی و ممانعت کردن عرب از دست اندازی به فرمانروائی ممالک و شهرهای بزرگ رسید وزارت باقوام غیر عرب و نمک پروردگان برگزیده اختصاص یافت مانند برمکیان و خاندان سهل بن نوبخت و خاندان طاهریان و سپس خاندان بویه و موالی ترک چون بغا (بوغا) و وصیف و اتامش و باکیاک(1) و ابن طولون و فرزندان ایشان. (از مقدمهء ابن خلدون ترجمهء پروین گنابادی ج 1 ص361). در تاریخ الخلفاء سیوطی نامی بصورت باکیال آمده است که گمان میرود با این نام یکی باشد. (1) - ن ل: باکناک.