«لغت نامه دهخدا»
[رَ / رِ] (اِ) باغره. زحمتی که در اعضای آدمی به سبب زحمت دیگر بهم رسد. (آنندراج) (ناظم الاطباء). گرهی که در اعضاء و بندگاه مردم بسبب دردمندی دیگر پیدا شود، مثلا از پای کسی دنبلی برآید و بواسطهء درد آن، در پیغولهء ران گرهها بهم رسد. (از فرهنگ رشیدی). خیارک. و رجوع به باغره شود.