بالغه

«لغت نامه دهخدا»

[لِ غَ] (ع ص) تأنیث بالغ. بجای زنان رسیده. (مهذب الاسماء). کامله. (غیاث اللغات). جاریه بالغه؛ دختر بحد بلوغ رسیده.
- حجه بالغه؛ دلیل تمام و کامل: قل فلله الحجه البالغه. (قرآن 6/149)؛ بگو پس مر خدا راست حجت بالغ یعنی دلیل تمام. و یری ان الموهبته لدیه فیهما سابغه والحجه علیه باعتقاد المصلحه بهما معابالغه. (از تاریخ بیهقی چ ادیب ص299).
- حکمه بالغه؛ حکمت کامل : حکمه بالغه فما تغن النذر. (قرآن 54/5)؛ حکمتی است کامل پس سود ندهد بیم دادن.
- حکمت بالغهء الهی؛ حکمت کامل خدایی. رجوع به حکمه بالغه شود.