بالیه

«لغت نامه دهخدا»

[لِ یَ] (ع ص) تأنیث بالی، کهنه. قدیم. (غیاث اللغات) (آنندراج). پوسیده. ج، بالیات.
- ثیاب بالیه؛ لباس های کهنه و ژنده.
- عظام بالیه؛ استخوانهای کهنه. (یادداشت مؤلف) :
عظام بالیه کی رتبت عظام دهد؟
ملک الشعراء بهار.
و رجوع به بالی شود.