بامتانت

«لغت نامه دهخدا»

[مَ نَ](1) (ص مرکب) (از: با + متانت) که متانت دارد. که متین است. متین. رجوع به متانت و متین شود.
(1) - در تداول با کسر «م» تلفظ کنند.