بامره

«لغت نامه دهخدا»

[مُرْ رَ] (اِخ) صورتی از ابومره. و آن کنیهء ابلیس است. (آنندراج). شیطان. ابوخلاف :
نیست اندر جهان نکونفسی
نا کسی مانده چرخ را نه کسی
اندرین کارگاه بامره
تو به لاحولشان مشو غره.
سنائی (از شرح حدیقه).