بام فراخ

«لغت نامه دهخدا»

[مِ فَ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب)بام گشاده رواق. (مجموعهء مترادفات). کنایه از فلک نهم است که عرش باشد. و رجوع به بام شود.
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر