بامیا

«لغت نامه دهخدا»

(اِ) بامیه. نام گیاهی است از طایفهء پنیرکیان، دارای میوه های خوراکی با لعاب بسیار(1). (از گیاه شناسی گل گلاب ص203). نوع گیاهی است که میوهء آن بشکل دانه های فلفل فرنگی مخروطی شکل است و آنرا در خورشها بکار دارند. || نوعی شیرینی از جنس زلوبیا (زلیبیه، زلیبیا زلبیا) که چون شکل میوهء بامیا دارد بدین نام خوانده شده است. رجوع به بامیه شود.
(1) - Hibiscus esculenta.