بان

«لغت نامه دهخدا»

(اِخ) موضعی است در بادیه و در آنجا ستونی است که به عمودالبان معروف است. (از معجم البلدان).
- ذوالبان؛ ناحیه ایست متعلق به بنی نفیل بن عمروبن کلاب. (از معجم البلدان).
|| ناحیه ایست در اطراف رقق از بنی عمر بن کلاب. || کوهی است. (از معجم البلدان).