بانارس

«لغت نامه دهخدا»

[رِ] (اِخ) صورتی و تلفظی از بنارس. نام شهری است در اقلیم دوم از نواحی هند. (از قانون مسعودی ج 2 ص544). در لغت سانسکریت بنارس گویند که واقع است در ساحل رود گنگ و برهمن ها آنرا مقدس میدانند. (ناظم الاطباء). رجوع به بنارس شود.