بانصیب

«لغت نامه دهخدا»

[نَ] (ص مرکب) (از: با + نصیب) که نصیب دارد. بهره ور. بابهره. باحظ :
مردم زحفاظ بانصیب است
این مردمی از ددان غریب است.نظامی.