«لغت نامه دهخدا»
(اِ) بان. درختی که ثمرش حب البان است. (از فرهنگ نظام). اما در دیگر فرهنگها این کلمه را در ذیل بانگ باکاف پارسی آورده اند، و رجوع به بان شود.
