بانکک (بانکوک)

«لغت نامه دهخدا»

[کُ] (اِخ)(1) نام پایتخت هندوچین (سیام) که در 30 هزارگزی خلیج سیام بر کنار رودخانه واقع است. این شهر از 1768 م. پایتخت شد. شهر مزبور از بنادر پر جنب و جوش است و شعبه های رودخانه در گوشه و کنار شهر بمنزلهء راه حمل و نقل محسوب میشود. معابد بزرگ بودایی در آن شهر قرار دارد که مورد احترام بسیار است.
(1) - Bankok.