بانگ برخاستن

«لغت نامه دهخدا»

[بَ تَ] (مص مرکب)بانگ برآمدن. بانگ آمدن. فریاد بلند شدن. آواز آمدن :
چو خورشید برزد سر از برج گاو
ز گلزار برخاست بانگ چکاو.فردوسی.
یکی بانگ برخاست اندر میان
ببودند لشکر همه شادمان.فردوسی.