باوجاهت

«لغت نامه دهخدا»

[وِ هَ] (ص مرکب)(1) کسی که وجاهت دارد. زیبا. وجیه. خوشروی. خوشگل. || خوش نام. آنکه در بین مردم به خوشنامی شهرت یافته باشد. مقبول العام. و رجوع به وجاهت و وجهه شود.
(1) - از: با + وجاهت.