باویر

«لغت نامه دهخدا»

[یِ] (اِخ)(1) به آلمانی بایرن(2). نام ناحیه ای در اروپای مرکزی جزء امپراتوری آلمان که از دو ناحیهء مجزا تشکیل شده است. از جنوب به سالسبورگ و تیرول و از مغرب به ورتمبرگ و از شمال به ساکسون محدود میشود. رود دانوب از سوی غرب به شرق در داخل این ناحیه جریان دارد. بخشهای عمدهء آن عبارت است از باویر علیا، باویر سفلی، سواب(3) فرانکونی(4) علیا و فرانکونی سفلی و پالاتینا(5). باویر در قرنهای اولیهء میلادی زیر نفوذ رومیان بود، در اواسط قرن هفتم میلادی زیر نفوذ فرانسه قرار گرفت و در 814 م. یک نوع خودمختاری یافت و دوک باویر مناسباتی با دولت فرانسه داشت و به تناوب دولتهای فرانکونی و اتریش و سایر نواحی بر آن حکم راندند، در اثنای جنگهای سی ساله بعلت همراهی با امپراتوری آلمان، مورد توجه قرار گرفته و حتی حق رأی در مورد انتخاب امپراتوری آلمان یافتند. در 1777م. دوکهای پالاتینا بر باویر مسلط شدند، بعد از کنگرهء وین، دوک باویر عنوان پادشاهی یافت. در 1870 جزء امپراتوری آلمان گردید، و این وضع هنوز ادامه دارد.
(1) - Baviere.
(2) - Bayern.
(3) - Souabe.
(4) - Franconie.
(5) - Palatinat.