«لغت نامه دهخدا»
[بَءْ بَ ءَ] (ع مص) دویدن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || بابا گفتن کودک. (ناظم الاطباء): بأبأ الصبی؛ گفت کودک بابا، و بأبأه، و بابابه. (منتهی الارب). || گفتن به کسی، پدرم فدای تو باد. بابی انت و امی گفتن. (ناظم الاطباء).