بئس

«لغت نامه دهخدا»

[بَ ءِ] (ع ص) (از مصدر بأس) شدید. سخت. (اقرب الموارد) (منتهی الارب).
- عذاب بئس؛ عذاب شدید. (از اقرب الموارد) (منتهی الارب).
|| شجاع. (اقرب الموارد).