ببردو

«لغت نامه دهخدا»

[بَ دَ / دُو] (نف مرکب) که چون ببر دود. تنددو. تندخیز :
شیرگام و پیل زور و گرگ پوی و گورگرد
ببردو آهوجه و روباه عطف و رنگ تاز.
منوچهری.