ببنی

«لغت نامه دهخدا»

[بَ بَ ی ی] (اِخ) ابوعبدالله محمد بن بشربن علی ببنی(1) از رواه حدیث بود. (از معجم البلدان).
(1) - در ناظم الاطباء با فتح اول و دوم و تشدید نون ضبط گردیده است.