ببوختن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ تَ] (مص) خلاص. نجات. رهائی یافتن. یله شدن. آزاد گشتن : اگر یزدان فره ایرانشهر یاری ما رسد ببوختیم و به نمکی و خوبی برسیم. (کارنامهء اردشیر بابکان ص12).