ببه

«لغت نامه دهخدا»

[بَبْ بَ] (اِخ) نام خانه ای به مکه. (منتهی الارب). در اول سد عمر بن خطاب. (از معجم البلدان). دار ببه به مکه است. (ناظم الاطباء) (آنندراج).