بپا برخاستن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ بَ تَ] (مص مرکب)برخاستن. بر پای ایستادن.
- بپا برخاستن برابر کسی؛ به احترام او قیام کردن :
پیش سائل چه ضرورست بپا برخیزند
از سر مال بتعظیم گدا برخیزند.صائب.
|| پا گرفتن.