بپایان بردن

«لغت نامه دهخدا»

[بِ بُ دَ] (مص مرکب)بپایان رسانیدن. به آخر رسانیدن. به انجام بردن :
یار آن بود که مال و تن و جان فدا کند
تا در سبیل دوست بپایان برد وفا.سعدی.
و رجوع به پایان شود.