بپغا

«لغت نامه دهخدا»

[بَ] (اِ) ببغا. طوطی. (برهان قاطع) (هفت قلزم) (از ناظم الاطباء). در لغت فرس بپغا را بیغا نیز خوانده اند و بای فارسی را یای تحتانی دانسته اند. (انجمن آرای ناصری) (آنندراج). و اصل آن هندی است و نام آن نیز هندی است. (حاشیهء برهان قاطع چ معین) :
هوا چون پشت شاهین شد زمین چون سینهء بپغا
ز صلصل ساخته غلغل ز بلبل ساخته عنقا.
قطران تبریزی.