بتاب

«لغت نامه دهخدا»

[بِ] (ص مرکب) باتاب. تابدار. که تاب دارد :
ای رخ رخشان جانان زیر آن زلف بتاب
لالهء عنبرحجابی یا گل سنبل نقاب.عنصری.
از همچو تو دلداری دل برنکنم آری
چون ناز کشم باری زان زلف بتاب اولی.
حافظ.