بتازه

«لغت نامه دهخدا»

[بِ زَ / زِ] (ق مرکب) دیگربار. دگربار. بتازگی. (آنندراج). از سر نو. مستحدثاً :
بفروختم بغم دل از غم خریده را
رفتم بتازه این ره صد ره بریده را.
والهء هروی.
خطش بتازه باعث ناز و نیاز شد
کوتاه کرد زلف و شکایت دراز شد.سلیم.