بتستان

«لغت نامه دهخدا»

[بُ سِ / بُ تِ] (اِ مرکب) بتکده. آنجا که بت باشد. بتخانه. (آنندراج). جایی که در آن بت فراوان باشد. (ناظم الاطباء). || آنجا که زیبارویان بوند. || مجازاً، جای زیبا و باصفا و نزهت. باغی که از گل و شکوفه مزین باشد :
تا باد گذر کرد به گلزار و به بستان
گلزار چو جنت شده بستان چو بتستان.
رودکی.
بتستان چنین با چهل اوستاد
همی راند از پیش مهر ان ستاد.فردوسی.
چو رخسار شمن پرگرد و زردست
همان چون بتستانی بوستانست.ناصرخسرو.