بت شکستن

«لغت نامه دهخدا»

[بُ شِ کَ تَ] (مص مرکب)کسرالاصنام. شکستن بتها :
دگر به روی کسم دیده بر نمی باشد
خلیل من همه بتهای آزری بشکست.
حافظ.
|| مجازاً، خود را از قیدی یا امری تعبدی رها کردن :
بت شکن امروز، مشو بت پرست.نظامی.