«لغت نامه دهخدا»
[بَ لَ] (ع مص) بریدن چیزی را و منه طلقها بتله، جدا کردن آن را از غیر و ممتاز ساختن. (منتهی الارب). جدا کردن. (آنندراج). و رجوع به بَتِل و تبتیل شود. || (ص) صدقه بتله؛ صدقه ای که دهنده را باز رجوع در آن جایز نبود. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).