بته

«لغت نامه دهخدا»

[بَ تَ] (اِ)(1) سنگی است که در روی آن بعضی چیزها صلایه نمایند. بتو نیز گویند. (از فرهنگ شعوری ج1 ورق 193). سنگی باشد که بدان داروها سایند. مقمع. (برهان قاطع) (آنندراج). دستهء هاون. (ناظم الاطباء). || پلو ساده و خشک. بده. (از فرهنگ شعوری). خشکه پلاو. (ناظم الاطباء).
(1) - آنندراج آن را با تای مشدد نوشته است و صاحب برهان گوید که مشدد نیز خوانده اند.